De Vechtstreek van 31 januari 1958 bevat dit gedicht van de hand van dichter Hendrik van Laar te Lutten aan de Dedemsvaart.
De zwatte en de grieze kreijen op de slachtes veziete op de Hörste in Diffelen, januari 1896.
’t Was bitter kold en daor lag snee
Gien bluumpien deide van de roeten.
De motte slachten völ niet mee,
Dat kon niet binnen, dat mos boeten.
Het sneekleed dekte ’t strodak mooi,
Waoran vergulde pegels blunken.
Ontstaon deur ’t vriezen nao de dooi,
Uut druppels, die daoruut verzunken.
De kinder uut de naoberschop,
Niet bange veur ne kolde tonge.
Die likten d’r aan en knabbel’n ‘z op,
Al was ’t naodelig veur de longe.
De maagd lag knielend bi’j ’t vuur,
Um dat met kienholt op de stokken.
Het braande langer dan een uur,
En toch wol ’t water maar niet kokken.
De kruderi’je was besteld,
En pochgaitjaan zol ’t wark verrichten.
In eigen ogen wasse ’n held,
Woor elk de pette veur mos lichten.
De motte kreeg ’n touw um ’t bien,
En weur etrökken bi’j zien oren.
Het leek wel, dätte ’t al kon zien,
Dat het gien slachen weur, maar moren.
Geweldeg schreeuwen asse dee,
Men kon het heuren in de kökken.
Eerst deed Gaitjaan ne lange snee,
En daornao weure in ’n hals estökken.
De koffie was al fien emääld.
De köppies kwamen uut de kaste,
De stoete weur d’r ook bi’jhaald,
Want poch Gaitjaan kwam ook te gaste.
“Kom, koffiedrinken”, reup de vrouw,
“De motte kan in tied wel starven.
Al heffe hum zien bien gien touw,
Hie zal ’t wel laoten weg te zwarven”.
Zie leupen allemaole vot
En drunken koffie in de kökken,
Het water kokte in ’n pot,
Maar ’t starvend muttien… was vertrökken.
Hum op te zuuken veul niet mee,
Gien enkel bloedspeur was te vinnen.
Die motte wenste in de snee,
Zien levensdraotien uut te spinnen.
De plaatse waor he störven was,
Kon ieder grieze kreije wiezen.
Zo kold as ies en hart as glas.
Was ’t dier ewörden deur ’t bevriezen.
Bedekt met snee en in nun sloot,
Was ’t dier aan bloedverlies estörven.
Hie kreeg dus wel nun zachten dood
En van zien vleis was niks bedörven.
De witte snee was rood deur ’t bloed,
Dat ’t hope jacht was op de Hörste.
Toch smaakte ziene schinke goed,
En wel veural de läkkere wörste”.
