Categorie Wereldoorlog II

Op 13 februari 1942 verscheen de laatste editie van ‘ons’ Salland’s Volksblad. Daarna mocht geen papier meer worden gebruikt en moesten de drukpersen ruim drie jaar zwijgen op last van de Duitse bezetters. Het recht van persvrijheid werd daarmee aan banden gelegd. Vanzelfsprekend was dat niet alleen in Hardenberg het geval. De overgebleven kranten moesten schrijven wat de bezetters dicteerden.

Meteen na de bezetting van Nederland hadden de Duitsers al maatregelen genomen waardoor het niet langer meer mogelijk was om de krant te maken zoals men dat altijd had gedaan. Over vele onderwerpen kon niet meer geschreven worden, hoezeer zij ook de belangstelling hadden van de grote lezerskring van het weekblad. Eigen inzichten mochten niet langer worden geuit.

De allereerste editie van het Salland’s Volksblad was op 29 november 1902 verschenen onder eindredactie van de predikanten Schot, Van Herwerden en Doekes. Na veertig jaren kwam daar dus – voorlopig – een einde aan. Want, meteen na de bevrijding verscheen de krant opnieuw. Op 27 april 1945 werd de eerste naoorlogse editie gedrukt en verspreid en daarin schreef de uitgever o.a.:
“Het is niet een meening van ons zelve (vele malen hoorden wij het van de abonnees) dat ons blad met eere gevallen is. Wanneer we de hoofdartikelen later nog eens nalazen, geschreven voor, doch ook tijdens de bezetting, door de toenmalige medewerkers, dan kunnen deze ons met zekeren trots vervullen. De propaganda voor winterhulp, volksdienst, vakverbond e.d. is steeds uit de kolommen geweerd, hoewel bijna elken dag een dergelijke zending artikelen ons kwam verdrieten. Thans kunnen we weer onszelf zijn. Thans kan weer vrijuit worden geschreven”.

Op 3 december 1939 gebeurde in Bergentheim een noodlottig ongeluk. Zelfs de Vlissingse Courant berichtte erover:
“Zondagavond is te Bergentheim de achttienjarige Annie Bent, dochter van het hoofd der Nederlandsch Hervormde school, door een schot uit een dienstrevolver van den sergeant Van E. gedood. Het ongeluk gebeurde toen de sergeant het meisje op haar verzoek de werking van het wapen verklaarde. Het lijk is voor sectie naar het ziekenhuis te Hardenberg gebracht. Van E. is in de Marechausseekazerne in verzekerde bewaring gesteld”.

Antonia Everdina Johanna (Annie) Bent was geboren op 24 juni 1921 in Gendringen. Ze was een dochter van hoofdonderwijzer Hendrik Johan Bent en Johanna Georgine Sytsema.

Ook in het bewaard gebleven ”Register van verzonden sterftetafelkaarten” wordt van haar dood gewag gemaakt: Doodsoorzaak: schot door vuurwapen. Tijdens de mobilisatie uit het pistool van een in Bergentheim gelegerd militair.

In De Vechtstreek van 9 december schreef men:
“Donderdagmiddag werd te Bergentheim ter aarde besteld het stoffelijk overschot van Annie Bent, de achttienjarige dochter van den heer Bent, hoofd der Hervormde School, welk meisje zondagavond op zoo tragische wijze door groote roekeloosheid om het leven kwam. Het meisje was met een vriendin op bezoek bij den 23-jarigen sergeant Van E. te Bergentheim, die ook veel bij haar ouders aan huis kwam. Tijdens dit bezoek heeft de sergeant zijn pistool voor den dag gehaald en dit spelenderwijs op de meisjes gericht. Eensklaps ging het pistool af en de kogel trof het meisje Bent in den linkerschouder. Er werd een slagader getroffen, zoodat het slachtoffer reeds na enkele ogenblikken den geest gaf. Het lijk werd vervoerd naar de Röpcke-Zweersstichting te Hardenberg, terwijl de sergeant in arrest werd gesteld en de militaire autoriteiten een onderzoek instelden”.

Volgens het boek ‘Nederlandse vuurwapens Landmacht/Luchtvaartafdeling’ was het Nederlandse leger tussen 1926 en 1940 standaard uitgerust met het FN Browning pistool (dus geen revolver). Het Nederlandse Departement van Oorlog gaf in 1925 opdracht voor levering van deze pistolen (pistool M 25). Bij het Nederlandse leger waren ook nog meerdere, oudere vuistvuurwapens in gebruik tijdens de mobilisatie en de meidagen 1940. Met welk wapen het ongeluk precies is gebeurd, is dus moeilijk te zeggen…