Het Noord Oosten van 14 maart 1975 schreef:
“De Heemser drumband, die zo’n 25 jaar geleden als een bescheiden eenheid tot ontwikkeling kwam en toen op verbazingwekkende wijze uitgroeide tot een tamboerkorps, dat in de hoogste gelederen van het land om de prijzen meedong, is ter ziele. Dat is geen zaak van de laatste dagen. Men heeft het laatste kiemetje van eigen leven nu met een belangrijke goede daad afgesloten ten bate van ons Clara Feyoena Heem.
’t Begon 25 jaar geleden zo eenvoudig. Men kwam uit in kaki broek en passend mutsje. Er waren enkele trommen. Dat was alles. Maar er zat geestdrift in en men groeide en bleef groeien. Er kwamen witte pakken. Dat was al een leuke stap vooruit en men haalde prijzen. Men had ook een geweldige medewerking van de bevolking. Dat was een club waar je trots op kon zijn en tamboer-maître Smit wierp zijn fraaie stok voortgaande al maar hoger. Geweldig was dat.
Er kwamen fraaiere uniformen. Alles werd gecompleteerd. Het werd een tamboerkorps dat in de hoogste regionen van het land eerste prijzen haalde. Men trad op voor de radio en nam telkens weer deel aan concoursen om met een defilé voor de koningin op Soestdijk wel tot een nieuw hoogtepunt te komen.
Het was eenmaal. Zo’n korps heeft men eenmaal gehad en nooit weer gekregen. We hebben er gelukkig een heleboel drumbands voor weer gekregen, maar die zijn anders. Ze hebben ook nog geen van alle dat peil bereikt.
Toch ging de Heemser drumband ter ziele. Waardoor? Het is wat moeilijk te omschrijven. Men bleef met 15 ouderen over. De jongeren hadden het te druk met de studie. Weer anderen vroegen de beatmuziek en nog weer anderen moesten de groep vaarwel zeggen wegens verhuizing. Er waren geen andere problemen, dan een zekere bloedarmoede, een terugval in ledenaantal. En hoe zouden mannen van zo’n formaat, van zo’n opmerkelijke eenheid, het kunnen vinden bij of in een andere groepering?
Men heeft het moeten aanvaarden. Met de instrumenten heeft men de plaatselijke muziekvereniging kunnen sterken. Ook die fraaie stok van Smit kwam in andere handen. Maar er was nog geld in de kas. Men zou toch nog eenmaal graag Heemser drumband zijn, die met dank voor de medewerking van de bevolking ook iets in het algemeen belang gaat doen.
Ons Clara Feyoena Heem had geld nodig voor een aangepaste auto voor vervoer van haar patiënten. De Heemser mannen wisten het: dat geld komt er natuurlijk. Uit die overwegingen is het plan gegroeid: van ons bezit geven we een opmerkelijke fraaie klok voor de hal van Clara Feyoena Heem. Een klok, die daar past en menselijkerwijs gesproken een paar generaties kan meegaan. Zo zijn ze bij Stegeman aan de Markt terecht gekomen en de keuze is gevallen op zo’n fraaie Franse klok met enorme slinger, zware gewichten en een draaiorgelhandeltje, waar je zo eens in bepaalde tijden een uurwerk mee mag opwinden.
Smit, Overweg en Kerkdijk hebben die klok na ruggespraak met de vroegere leden aan de directie van het Clara Feyoena Heem overgedragen. Ze heeft een plaats gekregen in de hal naast het schilderij van de Heemser dichteres. Het restant van de kas, meer dan driehonderd gulden, werd ook overhandigd.”
(Bijgaande foto is een bekende kleurendia uit de collectie van wijlen ds. E.J. Loor; afgebeeld in ons boek ‘Toen geluk nog heel gewoon was, deel 2′. Zijn er onder u nog andere foto’s van de Heemser Drumband bewaard gebleven? Dan horen we dat graag!)
Geef een reactie